opening night

spelen om te leven

van John Cassavetes
regie Ivo van Hove
tournee t/m 3 nov 07
productie Toneelgroep Amsterdam / NTGent
duur 2u 20 min

Elsie de Brauw ontving de Theo d'Or (meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrol) voor haar rol als Myrtle.
Jacob Derwig ontving de Arlecchino (meest indrukwekkende mannelijke bijrol) voor zijn rol als Maurice.
Chris Nietvelt is genomineerd voor de Colombina (meest indrukwekkende vrouwelijke bijrol) voor haar rol als schrijfster.
Geselecteerd voor theaterfestival TF-1 en Theaterfestival Vlaanderen 

‘Het levert al met al een aantal intrigerende dubbele bodems en spiegeleffecten over schijn en werkelijkheid op, die zich soms duizelingwekkend aan de toeschouwer openbaren. (...) Opening Night is (...) een hecht ensemblestuk. Uiteindelijk ontstijgt het aan de al te benauwde wereld van repetitielokaal en gaat het over ons allemaal.’ (de Volkskrant) * * * * *

‘Bovenal is deze avond voor Elsie de Brauw. Zij speelt rijk geschakeerd de gemoedstoestanden van de op drift geraakte Myrtle (...) De Brauw is en zij speelt een groot actrice. (...) Elsie de Brauw IS Myrtle.’ (NRC Handelsblad)
* * * * *

‘(...) de grote meerwaarde van opening Night als theaterstuk is het feit dat hier een play-in-the-play ontstaat waar zelfs een derde laag aan toegevoegd wordt, de realiteit (...) Opening Night is spetterend ensembletheater (...) een kerncentrale op zich.’ (De Morgen) * * * * *

‘In zijn interpretatie van deze klassieker combineert Ivo van Hove de theatercodes met de regels van de filmset. (...) De combinatie van beide media geeft alle ruimte aan zowel het grote theatrale gebaar als de meer intimistische blik achter de schermen. (...) Opening Night is aan de ene kant een maatschappelijke analyse in zakformaat: het theatergezelschap functioneert hier als een minisamenleving, met strikte regels, normen en verwachtingen. Aan de andere kant is het een meeslepend psychologisch drama, dat je als kijker onweerstaanbaar in de huid van de personages lokt. Ivo van Hove weet het wankele evenwicht tussen deze twee lijnen feilloos in beeld te zetten en maakt van Opening Night een hedendaagse fabel voor donkere dagen en een aanklacht tegen het laatste ondoorbreekbare taboe: de uitsluiting van de ouder wordende vrouw.’ (De Standaard)

‘Regisseur Ivo van Hove heeft respect voor het oorspronkelijke verhaal, zonder de film te laten naspelen in woord en daad. En toch is de voorstelling filmisch toneel geworden. (...) de winst voor deze productie is dat beide genres niet alleen elkaar respecteren, maar ook stimuleren. ‘Opening Night’ is een juweel ter waarde van een paasei van Fabergé. Een voorstelling die blijft ruiken buiten beeld.’ (De Tijd)

‘Voor de acteurs is het een moeilijke klus. Het ene moment zijn ze acteurs die in een rol kruipen om er het volgende moment weer uit te stappen. Dat gebeurt zo spontaan en zo overtuigend dat het lijkt het of ze ter plaatse improviseren. De voorstelling kantelt telkens van één werkelijkheid naar een andere en dat wordt ingenieus in beeld gebracht. Dat alles en niet in het minst het acteerwerk zelf maken van deze voorstelling een unieke theaterervaring.’ (Pol Arias,  VRT, België)

‘Talent en behoorlijk wat lef, dat was ervoor nodig om het script van Cassavetes te bewerken voor toneel. (...) Ivo van Hove bedient zich uiterst bekwaam van filmische middelen om zijn mise-en-scene meer diepgang te geven. (...) Ivo van Hove kan de vergelijking met Cassavetes prima doorstaan. Allebei hebben ze eenzelfde soort gevoeligheid, die ze weliswaar anders in beeld brengen.’ (, Le Monde, F)

‘Opening Night verrast, fascineert en kan niet anders zijn dan het resultaat van een proces dat klasse en toewijding vraagt van een hele ploeg.’ (Cutting Edge)

'Acteurs schakelen met geweldige souplesse tussen theater en echte wereld (...) toneelconfrontaties zijn razend spannend en geestig.' Vrij Nederland

'Fantastisch ensemblestuk, waarin (jonge) acteurs schitteren.' Het Parool

'Pakkende voorstelling waarin spel en werkelijkheid in elkaar overlopen.' de Telegraaf

'Een spetterende voorstelling die je ruim twee uur op het puntje van je stoel houdt.' On Stage